Zaterdag 21 juni.

We waren al vroeg wakker, wat vaker voorkomt op een reisdag. Om 7:15 opgestaan, gedoucht en de laatste spullen verzameld en naar de auto gebracht. Het meerendeel hadden we gisteren al ingepakt, o.a. de veel te veel meegenomen kledij. Om 8:03 uur vertrokken naar Sassello, waar we bij een café een croissant met een kop cappuccino als ontbijt hebben genuttigd. Dat is een vaste gewoonte in Italië. Je ontbijt niet thuis maar in een bar. Die zijn dan om acht uur of eerder al open. Om half negen daar vertrokken en een uur bochtjes gedraaid tot we bij Ovada de autostrada op konden rijden, richting Milaan. Daar was een flessenhals, dus file om de Tangentiale (rondweg) op te komen. Op de navigatie hadden we gezien dat we  bij Como ook oponthoud zouden tegenkomen. We hebben dan ook een alternatieve route naar Lugano genomen, via Varese. Het passeren van de Zwitserse grens duurde ook vrij lang, om onduidelijke redenen, er was geen douane aanwezig. Ruim voor de Gotthard zagen we al op de borden langs de weg dat we voor de tunnel 90 minuten nodig zouden hebben en voor de pas 60 minuten. Op de camping hadden we al gehoord, dat de pas heel goed te doen is, zelfs met caravans. We hebben dan ook die route genomen, die een gedeelte parallel liep met de file op de weg naar de tunnel. Wij vonden het een fantastische ervaring om zo omhoog te gaan met stijgingspercentages van 10 of meer procent. De meeste verbazing hadden we bij het zien van wielrenners, die min of meer kruipend naar boven fietsten of met een duizelingwekkende vaart naar beneden kwamen suizen; levensgevaarlijk, maar ja, dat zijn de meeste sporten nu eenmaal. Op de pas met een hoogte van 2108 meter was het slechts 13 graden. Tijdens de afdaling brak er een flinke onweersbui los, maar na de laatste tunnel van 9 kilometer naar beneden was het weer mooi weer, met een temperatuur, die op zou lopen tot 33 graden. Bazel konden we, tot onze verbazing, zo doorrijden en we waren omstreeks 17 uur in Colmar waar we onderweg een hotel gereserveerd hadden. Vanavond zijn we gaan eten in het centrum. Op een groot parkeerterrein konden wij ternauwernood de auto kwijt. We konden gelukkig een tafeltje op het terras van een restaurant bemachtigen en hebben cordon bleu met champignonsaus, sla en friet gegeten. Dat was een grote hoeveelheid. Tijdens die maaltijd zagen we zo ongeveer de gehele bevolking van Colmar langs flaneren. Tevens vingen wij uit meerdere richtingen geluiden op, die anderen muziek noemen. Tja, op 21 juni is het in heel Frankrijk Fête de la Musique, zei de ober desgevraagd.  Wij hebben dit ooit in de Provence meegemaakt en het had daar een ander niveau. Het weer hielp ook erg mee, want het was nog 28 graden. Om half tien naar het hotel terug gegaan, na het nuttigen van een Italiaans ijsje.