Epiloog

Leven op een vulkaan. Dit is op de achtergrond bepalend voor het leven in en rond Napels. Men leeft op energieke wijze in het hier en nu. Dit verklaart ook gedeeltelijk de erbarmelijke staat van de meeste bebouwing en straten en wegen. Waarom zou je iets opknappen als je elk moment het leven kunt laten. Een evacuatieplan is er niet en dat is ook zinloos. En het is niet de Vesuvio alleen, want ten westen van de stad is er ook nog een onder de oppervlakte gelegen supervulkaan, de Campo Flegrei, met een doorsnede van 12 kilometer. De laatste tijd is deze vulkaan wat onrustig. In het gesprek dat Wilma had met de taxichauffeur heeft die uitgelegd dat Napels drie lagen heeft, de oude binnenstad aan de kust, de tweede laag daarboven met in het geval van Vomero hoofdzakelijk bebouwing uit de jaren 50 en naar de top toe gelegen nieuwe wijken. Vomero is een betere wijk. Veel bewoners werken in de stad in de dienstensector en zorg. En die moeten elke dag weer naar beneden voor hun werk. Het merkwaardige is dat het openbaar vervoer slecht ingericht lijkt. Er zijn maar drie metrolijnen, (meerdere stations zijn artistiek ingericht) maar wel enkele ondergrondse kabeltreinen die naar boven gaan. Fietsen is vrijwel onmogelijk door de steile hellingen en de beroerde staat van het wegdek. Je ziet een enkele elektrische fiets. Historisch is het verkeer gegroeid met natuurlijk de handige scooters en elk gezin heeft, verbazingwekkend, meerdere auto’s, die zo geparkeerd staan dat het onmogelijk is om er zonder geweld mee weg te kunnen komen. Hier en daar zijn er wel garages met parkeermogelijkheden. Elektrische auto’s zijn zeldzaam. En denk maar niet dat er veel ongelukken gebeuren. Iedereen heeft respect voor iedereen. Je kunt rustig op de meeste straten gewoon oversteken. Het verkeer geeft de voetganger voorrang. Het is de stank en het permanente lawaai die erg vermoeiend zijn. Wat ook bizar is dat in deze atmosfeer overal de was buiten hangt. Wij zijn niet in de slechtste wijken rondom de haven geweest, zodat wij geen onveiligheid hebben ervaren, hoewel wij natuurlijk wel voorzorgsmaatregelen hebben genomen, geen dingen in je achterzak enz. In tegenstelling tot Rome zie je hier veel minder politie en zwaarbewapende militairen. De horeca spreekt in het algemeen wel een grappig soort Engels, maar daar was de groep niet van gediend en bestellingen werden dus ook in het Italiaans gedaan. En in de namiddag staan of zitten overal mensen, te praten en een glaasje van het een of ander te drinken. Het voetgangersgebied in de Via Alessandro Scarlatti deed ons allebei aan de Ramblas in Barcelona denken, een gezellige drukte. Napels is een fantastische stad, die je blijkbaar kunt overleven, want voor Wilma was het tweede keer. Nu resten de herinneringen en een mooi fotoboek.

Wij bedanken jullie voor jullie aandacht en commentaar. Tot de volgende keer.