Donderdag 19 juni.

Om kwart over acht wakker geworden in ons hotel. Alles ingepakt, uitgecheckt en de koffer in het hotel laten staan. Allereerst natuurlijk een Italiaans ontbijt in een bar: een zoet croissantje met een kop cappuchino. Daarna zijn we met een funicolare naar boven in de stad gegaan, waar een soort balkon met uitzicht is. Het overzicht over de oude stad is daar prachtig. Met een lift weer 61 meter afgedaald en overgestoken in een tunnel, niet echt plezant, maar allé, er was een voetgangersoversteekplaats met een stoplicht. En zo kwamen wij weer op de Via Garibaldi uit, de straat met alleen maar enorme stadspaleizen. Daarna zijn we een stukje met de hop-on-hop-off verder gegaan. We hadden beter kunnen gaan lopen naar de St. Donatuskerk, de enig overgebleven romaanse kerk in de stad. We waren te laat want hier gaat bijna alles om 12:00 uur dicht. Als troost hebben we een lekker Italiaans ijsje gegeten op de Piazza della Erbe, het pleintje waar Ilja Leonard Pfeiffer vroeger koffie ging drinken. De lunch bestond uit een stuk focaccia en een biertje. Omdat we toch nieuwsgierig waren naar de kleine donkere straatjes, die een groot contrast vormen met de grote straten met stadspaleizen, zijn we er een ingegaan. Die straatjes zijn in het algemeen nog geen twee meter breed en er zijn verrassend veel leuke winkeltjes in die wirwar. We raakten dan ook verdwaald, maar met onze stadskaart zijn we weer op het juiste pad geraakt. We waren moe, ook door de hitte en zijn naar het hotel gegaan en hebben onze koffer meegenomen naar de parkeergarage. Daar moesten we € 41,00 betalen in plaats van de afgesproken € 35,00. Op de bon was 35 doorgestreept en veranderd naar 41 euro. Hier heeft Wilma in haar beste Italiaans stampij staan maken. Het mannetje daar heeft met zijn baas? gebeld en ging uiteindelijk overstag. De terugreis ging voorspoedig; in Sassello een traditionele Spritz gedronken, boodschappen gedaan en zijn na aankomst meteen gaan zwemmen.
Genua heeft niet, zoals in andere steden iconische herkenningspunten, zoals Rome. De binnenstad is daardoor moeilijk in een paar dagen zodanig in je op te nemen, dat je globaal de weg weet. Je ziet hier ook veel gekleurde medemensen, omdat de stad met de grootste zeehaven van Italië een belangrijke functie heeft wat migratie betreft. Aan het begin van de twintigste eeuw zijn hier duizenden emigranten vertrokken naar de VS en Canada. Over migratie gesproken, de Amsterdamse halsbandparkiet heb ik inmiddels ook hier gezien. Al met al hebben we goede herinneringen aan deze bruisende stad. Onbewolkt, 31 graden.