Zondag 22 september.

Vandaag stond een grote wandeling en een boottocht op het programma. Om te beginnen zijn we minstens 300 treden naar beneden gelopen, hetgeen met ondergetekende natuurlijk niet erg vlot ging. Eenmaal beneden aangekomen in de wijk Chiaia hebben we eerst koffie gedronken bij een koffietentje. Hierna zijn we door deze luxe wijk gelopen, hebben erg mooie binnenplaatsen en trappenhuizen gezien. Dit laatste tot ongenoegen van een concierge, die zei dat we de trap niet op mochten. Even erna was er een nieuw metrostation in de Linea 6 te zien, ook erg mooi en bijzonder. We kwamen aan op de Piazza dei Plebiscito , alwaar verschillenden van ons geprobeerd hebben met een blinddoek op een rechte lijn te lopen tot ze tussen twee stenen paarden aankwamen. Dit lukte niemand. Iedereen maakte een boog naar links of naar rechts en ik kwam na een cirkel gelopen te hebben weer bij het beginpunt aan. Dit spelletje schijnt op dit plein een traditie te zijn. Hierna naar de Lungomare (zeg maar de boulevard) gelopen en hebben die in zijn geheel afgelopen, onderbroken door een lunch bij een tent in een park. Bij reguliere restaurants stonden mensen in de rij voor de lunch op zondagmiddag, daar konden we dus met 9 personen niet terecht. Tot slot naar het einde in het westen gelopen, waarna een ijsje goed smaakte. Van hieruit met taxi’s naar het vissersplaatsje Marechiaro gereden, waarbij de taxi waarin ik zat een aanrijding kreeg. Aan de rijstijl van de chauffeur had ik al in het begin gedacht: “als dit maar goed gaat?” Er ontstond een venijnige scheldpartij tussen de beide chauffeurs; er werden foto’s gemaakt en andere automobilisten begonnen zich op een luidruchtige manier ermee te bemoeien, precies zoals dit in veel Italiaanse films ook gebeurt. Enfin, we reden weer verder en werden gedropt bij een boot in het haventje van Marechiaro. Hierna volgde een rondvaart met een boot, waarbij de schipper, aangevuld door Claudia uitleg gaf over het vulkanisme in dit gebied. We zijn zelfs een oude, nu ondergrondse krater binnen gevaren. Na deze anderhalf uur durende boottocht hebben Andrea en Wilma nog een verhaal gehouden over een raampje dat uitkijkt over de baai van Napels. Op de gevel staat een gedenkplaat voor Salvatore di Giacomo, een Napolitaanse schrijver en dichter, met het begin van een liedje dat over dat raampje gaat in tekst en muziek. Deze lezing werd bijgewoond door een Napolitaanse familie die daar toevallig voorbij kwam en zij hebben daarna dat liedje spontaan gezongen. Tot slot hebben we gedineerd in een chique visrestaurant, dat je daar niet zou verwachten in zo’n klein vissersdorpje. Daarna een taxi naar het B&B (€23,50 voor 12 km.) en het licht ging omstreeks 00:00 uit.