Maandag 16 september.

Na een continentaal ontbijt met typisch Italiaans trekjes, zoals zoete croissants zijn we om een uur of tien vertrokken om de Amalfikust te gaan “doen”. We zijn vanuit Piano di Sorrento de bergen overgestoken naar het zuiden om zo op de ss163 te komen rijden die ons langs de bezienswaardigheden van de Amalfikust voert. Zo gauw  je op de ss163 komt dan mag je inschuiven in een eindeloze stoet auto’s, busjes en touringcars die nodig zijn om de toeristen van A naar X te verplaatsen. Het zijn bijna allemaal Amerikanen, die over het algemeen makkelijk te herkennen zijn aan de lichaamsomvang en de hoeveelheid decibellen die zij voortbrengen. In Ravello heb ik dan ook tegen Wilma gezegd dat het erg mooi is in de VS. Er waren ook nog Europeanen, natuurlijk Italianen, enkele Fransen en Duitsers en een hufterige Nederlander die meende dat hij ons wel even klem kon rijden om zich in de rij voor een stoplicht te drukken. Maar goed, de eerste plaats, Positano, hebben we inderdaad vanuit de auto kunnen bewonderen. Zo nu en dan was het mogelijk om even op een schaarse lege plaats langs de weg te stoppen om een mooie foto te kunnen maken. De kust is inderdaad fantastisch mooi, de huizen lijken tegen de steile rotswanden geplakt te zijn. Wat een toer moet het ooit ver in het verleden geweest zijn om bouwmateriaal ter plekke aan te voeren. Het zijn nog steeds smalle 2-baans wegen zonder trottoirs, auto’s kunnen er nauwelijks passeren, laat staan vrachtwagens of andere grote voertuigen. De volgende plaatsen waren Praiano en Amalfi zelf. Hier was het bijzonder druk. Parkeren was uitgesloten, dus zijn we iets verderop de de bergen ingereden naar het stadje Ravello. Op weg hiernaar toe moesten we zeker 10 minuten wachten voor een rood stoplicht. Het bleek verderop zo smal te zijn dat hier eenrichtingsverkeer op dit stuk is ingesteld, bijzonder inefficient, omdat er de eerste tijd niemand naar beneden kwam. Enfin, boven gekomen konden wij de auto alleen nog maar stallen in een bewaakte stalling. De auto werd gestald door het personeel, met de autosleutel er in. 😳 We hebben dit al eerder in Cinqueterre meegemaakt. Ravello is een prachtig stadje met een dom uit de 12 eeuw, die later voorzien is van een koor in barokstijl. In de crypte is een museumpje gevestigd waar oud marmeren beeldhouwwerk opgesteld is. Verder zijn er twee landgoederen die in Italië meestal Villa heten, kasteelachtige gebouwen met een mooi park erom heen. Zo ook hier. We moesten wel toegang betalen, maar het was de moeite waard. Op foto’s van die plaats is een mooi gezicht op de kust te zien met twee oude torens op de voorgrond. Daar hebben we ernstig naar gezocht maar konden de plek niet bereiken. Na honderden traptreden op en af gelopen te hebben om er te komen zijn we toch maar huiswaarts gegaan. In de parkeergarage was niemand aanwezig en de auto ook niet!? Na enig zoeken hebben we maar het telefoonnummer gebeld dat op de bon stond. Het bleek dat er twee ongeveer identieke garages naast elkaar waren en dat wij de verkeerde waren ingelopen. Gelukkig kwam alles goed en waren wij niet opgelicht, met een verdwenen auto met sleutel als resultaat. De rest van de Amalfikust hebben we maar laten schieten, omdat het al over vieren was en dit stuk minder interessant schijnt te zijn. Via een bergweg zijn we weer naar de noordkant gereden, waar we dicht bij ons doel weer in een file terechtkwamen. Om 18:05 waren we weer binnen. Nogmaals bij hetzelfde restaurant als gisteren twee andere pizza’s geproefd, die ook lekker waren. Licht bewolkt en 24 graden.